Luneta 1981 | Dancing Fountain

Parte na yata ng buhay ng bawat batang Pinoy ang mamasyal sa Luneta. Ang isa sa pinaka tumatak sa memory ko about Rizal Park ay noong pinasyal ako ng nanay at tatay ko niung minsang hinika ko nung bata. From checkup sa duktor, dun na ako agad dinerecho. Sariwa daw kasi hangin dun. 70s noon so baka nga medyo sariwa pa nun. hehe. Lima kaming magkakapatid pero ako lang ang dinala sa Luneta that time. Feeling special naman ako pero nalaman ko na di rin pala masarap maglaro sa Children’s Playground pag walang kalaro.

Nung 1st year high school naman ako, dun kami nag-cutting classes ng mga barkada ko. Caloocan ang campus namin pero nakarating kami ng Luneta. But isang LRT lang ang layo nun para sa amin. Yung giant relif map ng Pilipinas na tanaw sa taas ng LRT ang clue namin kung saan kami bababa (UN Station). Onse ata kami sa barkada na magkakasama kaya galit-na-galit pala ang class adviser namin at halos kalahati ata ng mga lalaki sa klase nag cutting. Ayon, di pa rin kami pinapasok ng klase the next day bilang parusa. Di naman kami sinumbong sa mga magulang namin. hehe

Nasubukan din naming mag fish feeding (sa may mapa) at bird feeling (sa gilid ng grandstand) kasama ang pananay ko nung maliit at solong anak pa sya.

Yung bunso ko, hindi pa nakarating dun.  Kaya nung tinanong ako ng asawa ko kung may naiisip akong lugar para sa birthday shoot ni bunso (mas tipid ang photo shoot kesa mag party ng malaki), Luneta agad ang unang suggestion ko.  Sakto naman na nagustuhan ng asawa ko yung idea.

Ito ay ilan sa mga pictures namin sa Luneta . . .

• Maraming salamat sa aming photographer na si Stanley Ong na sya ring kumuha ng mga pictures namin nung 1st birthday ni bunso.

• Eto naman ang konting kwento ng asawa ko sa Luneta visit namin.

• Click mo naman dito to view the entire set of our Luneta pics.

At bago ko tapusin ang blog entry na ‘to, Happy 2nd Birthday sa aking bunso!

scoot ride from Baguio | 1950s

Fast forward to preset day: Naka-ilang akyat na ako sa Baguio on a Vespa pero di ko naisipan maguwi ng mga ‘to. Parang hassle lalo na yung walis. Pero after I saw how they do it in the ’50s, nainggit ako. Astig nga tignan!  Gusto ko din gawin. hehe

This weekend, umakyat ng Baguio ang kaibigan kong si Uriel (PNong sa mga kaibigan namin sa Vespa Club Pilipinas) sa pagsali sa 2012 Petron Enduro Economy Run. Kinantyawan ko sya na magpasalubong ng walis at everlasting.  Sabi nya di raw bagay sa Fuoco at kesyo delikado daw sa SCTEx baka liparin. hehe

Pero eto at kaka-mobile upload nya lang ng picture na ‘to.

scoot ride from Baguio | 2012

Nabago man ang dami ng gulong ng mga scooter sa makabagong panahon, buhay pa din ang diwa ng pagpa-pasalubong!   Isang lumang ‘tradisyon’ ang napukaw at binuhay sa makasaysayang pasalubong na ‘to. YEHEY!!!

Sana magawa ko din to sa susunod na akyat ko ng Baguio.

So kahapon, on the way sa tambay sa bahay ng barkada, naisipan kong dumaan at tumigil muna dahil wala naman akong oras na hinahabol.  I was hoping na bukas sya kasi alam ko bukas usually ang mga museums pagka-weekends at sarado pag Monday.

Pag dating ko dun, may nagke-kwentuhang dalawang lalaki.  Yung isa mukang caretaker ng lugar (naka-pambahay lang) at yung isa naman MAPSA (Makati Yollow Boy).  Sila ang pinagtanungan ko kung bukas ang museum.  Sarado daw kapag weekends.  Bukas pagka-office hours during weekdays lang.  Ngek!  Trapik kaya dun sa area na yun pag may pasok. Eh kapag weekends, may oras mamasyal ang mga tao dahil walang trabaho so parang mali, diba?  Pero syempre, di ko na sinabi sa kanila yun. Di naman sila ang nagpatupad nung operating hours.  Naikwento ko lang para humaba itong blog. hehe

Anyway, dahil andun na ko, nagpaalam ako sa kanila na magpi-picture-picture muna.

above the museum main door

Di ko lang alam kung faithful ang restoration ng building nung ’90s sa orig na plano ng building. But nice touch para sa akin yung “Makati” na nakaukit dun sa itaas.  Nung kinunan ko, tingin ko luma. Pero ng tinitignan ko sa pic ngayon, parang masyadong pulido ang pagkakagawa sa mga letra para maging luma.

Capiz Window

Nagandahan din ako sa bintana maski may mga “JB” na nakalagay.  Medyo subtle naman.  Not shout-out-loud so okay na sa akin.  Mas okay sana kung wala para swak sa Anti-Epal bill. hehe

Nung balikan ko yung dalawang manong na nakatambay (alam kong curious din sila sa ginagawa ko dun), tinanong ko kung nasaan yung marker. Tinuro nila yung mga brass markers na pinaskil ng munisipyo.  Pero ang hinahanap ko yung mabigat na itim na bakal from National Histortical Commission.  Itinuro sa akin ni manong caretaker ito . . .

ang marker na hindi

Ganda sana kaso walang marker. *toinks!*  Parang nagulat din si manong na wala na pala kaya di ko sure kung caretaker nga talaga sya dun sa lugar or tambay lang.  Hindi ko alam kung nawala o nakatago lang yung naka-lagay dati dyan.  Sana lagyan ulit para sa mga bisita who value history.

Bago ako umalis, kinunan ko yung water fountain sa harap ng building.  Judging sa mga patay na lumot, medyo matagal ng di ito napapagana. Sayang at saka takaw dengue ang stagnant water.

In all honesty, I appreciate na Makati has something like this.  Maintained naman sya but not as well maintained as I hope it would be. Gusto ko pa actually bumalik sa lugar  para makita yung loob.  I’m not really expecting much inside judging from what I saw outside pero okay na may mga ganitong restored bahay-na-bato pa na makikita lang within Metro Manila.  Yung iba ngang city sa NCR, walang museum eh.  Swerte ang mga taga-Makati.

Kung barkada ko lang si Mayor Junjun Binay, ite-text ko sya na mas ma-maintain pa sana at sana buksan nila pag weekends.

Actually, may iba pang lugar within Makati na mukang okay pasyalan.  Abangan ang susunod na kabanata . . .

Sa pagbabasa ko ng mga interviews at tweets ni Secretary Ramon Jimenez ng DOT, binabanggit nya lagi na BBDO Guerrero ang ad agency na nag-conceptualize ng kampanya. Mahilig kasi akong mangusisa ng magagandang ad concepts dahil dun nakikita kung gaano kagaling magisip ang mga tao sa likod nun.  So ginoogle ko ang pangalan ng ahensya at napadpad sa blog nila.  Doon ko nalaman na sila yung umisip nang “patulan” ng Pepsi yung Coke joke ni PNoy tungkol sa lovelife nya.  I find that brillant!

Dati na rin pala silang ahensya ng DOT para naman sa “More than the usual” campaign na ni roll-out sa ibang bansa nung panahon ng WOWPhilippines nung panahon ni Dick Gordon sa Tourism.

Actually, lahat ng “ad layouts” na nakikita nyo sa page na ‘to  ay screengrabs ko galing sa original ad na gawa nila na pinalabas sa Europe.  Sinubukan ko lang maging “green” at i-recycle para alamin if those images will still work using the present campaign. And they do!  

Here’s the original 30 second spot as posted in YouTube:

“May nagtanong ho kasi sa akin e—sabi niya, ‘Kumusta lovelife mo?’ Kaya ang sabi ko po sa kanya, ‘Ah, parang Coca-Cola.’ So sabi ngayon ng tao, ‘Hindi ko yata maintindihan.’ Kako, ‘Coca-Cola, ‘nung araw Regular, naging Light, ngayon Zero.’“

Witty diba?  Tunong pick-up line na pang ice-breaker nya sa chicks! hehe

At dahil nga madaming interesado sa lovelife ni PNoy, frontpage balita ang hirit ng Presidente.  Maging ang mortal na kaaway ng Coke ay kinailangang mag-react sa patawa ng Pangulo.  Sa tulong ng ahensyang BBDO Guerrero, kumuha ang kumpanya ng isang full page ad para lang ipahatid ang kanilang mahalagang mensahe para kay PNoy.

Etong sabi . . .

Pepsi lang ang makapagmamalaki na naka-outwit nila ang Pangulo and I guess the president doesn’t mind.

So sinong nang mas witty?

Nasa dulo kami ng Pilipinas sa pagpasok ng bagong taon at hindi ko alam kung may signal ng wifi or 3G dun, kaya scheduled post ito for 12:00 midnight para sakto sa putukan!

Sa cartoon art, nobody has captured the Pinoy New Year experience better than Larry Alcala.  Aside sa humor by looking at the drawings, viewers get a  ’reward’ if makita mo caricature Mang Larry na nakatago sa drawing nya (just like “Where’s Wally/Waldo?” or yung hidden rabbit head logo sa bawat cover ng Playboy).

Here are just three of his New Year themed artworks (click the image to enlarge para madaling makita ang hinahanap ):

Noise of the New Year | Larry Alcala (1989)

New Year's Resolution | Larry Alcala (1990)

Onomatopoeia* | Larry Alcala

*Onomatopoeia – sound effects na words baga.

These and other ‘Slice of Life’ artworks are available for sale via larryalcala.com.

HAPPY NEW YEAR!

P.S. Ano, nakita mo ba si Mang Larry?

Pilikmata ng kambing tawag dyan. Sa pagkakaalam ko may mga nagtitinda nito sa may Avenida. Alam mo ba san to ginagamit?

Tinanong ko din mga kaibigan ko sa FB kung alam nila. Mababasa dito ang mga sagot nila.

Pero ito ang patunay na hindi laging tatsulok ang hugis ng Christmas Tree dito sa atin . . .

Ang gabi'y payapa . . .

[screengrab from this Meralco commercial | image enhanced by Torn Agustin]

MALIGAYANG PASKO!

Kaya bang gumawa ng tula na puro tanong lang?
Hindi ba parang magiging iisa lang ang tono nun?
Ay wait, monotonous nga naman pala ang mga tula diba?

Tama ba ko?
Di mo rin sure no?
May poet kaya akong friend sa FB?
Siya kaya tanongin ko?

Ganito ba talaga gumawa ng tula?
Parang kinakausap lang ang sarili, diba?

Pero pano ko ba nasabing tula nga to?
Dapat ba mag-conform sya sa certain standard?

Pwede ba Taglish?
Barok?
Pasok ba maski hindi nagra-rhyme?
Eh kung kulang ng ibang punctuations?

Pwede rin bang iba-iba bilang ng linya per stanza?

Dami kong tanong no?
Ano kaya ang sagot?

At pano ko nga ba tatapusin ang “tulang” to?
Should I end with a period or a question mark?
Ano sa tingin mo?
…at Bakit?

Ano naman masasabi ko?
Wanna know the answer?
Dapat period para may closure diba?

So eto.

]]> http://angpambansang.com/2011/11/29/sagot/feed/ 5 bartmaniac